Test koordynacji oburęcznej
Sprawdź, jak dobrze Twoje ręce pracują razem. Ten sam typ zadania, który spotkasz na badaniach psychotechnicznych dla kierowców zawodowych.
Ta strona została przetłumaczona maszynowo
Nie mamy w zespole nikogo, kto mówi po polsku. Przetłumaczyliśmy te strony automatycznie, żeby polscy kierowcy mogli korzystać z testów, ale wiemy, że tekst może brzmieć nienaturalnie lub zawierać błędy.
Jeśli znasz polski i chcesz pomóc, napisz do nas. Testy są i zostaną bezpłatne, bez rejestracji i bez limitu prób — a dzięki Twojej poprawce będą zrozumiałe dla wszystkich, którzy przygotowują się do badań psychotechnicznych.
Pomóż nam poprawić tłumaczenieInstrukcje
Każda ręka steruje własnym torem: lewa klawiszami A i D, prawa strzałkami w lewo i w prawo. Przejedź całą trasę, starając się jak najmniej wyjeżdżać poza tor. Liczy się nie tylko czas, ale też precyzja.
RozpocznijTen wynik nie ma mocy urzędowej i nie zastępuje żadnego oficjalnego badania.
Czym jest koordynacja oburęczna?
Koordynacja oburęczna to zdolność jednoczesnego, zgodnego poruszania obiema rękami, z których każda wykonuje inne zadanie, aby osiągnąć jeden wspólny cel. Nie mierzy się tu siły ani samej szybkości, lecz to, na ile potrafisz podzielić uwagę między obie ręce tak, by jedna nie przeszkadzała drugiej.
To jedna z klasycznych sprawności psychomotorycznych badanych w rekrutacji i na badaniach psychotechnicznych kierowców, ponieważ pojawia się w każdym zadaniu, w którym obie ręce sterują różnymi osiami: kierownica i dźwignia, dwa drążki żurawia, klawiatura i mysz.
Jak wygląda ta próba
Na ekranie pojawia się tor i znacznik, który porusza się tylko wtedy, gdy obie ręce współpracują: jedna steruje jedną osią, druga drugą. Trzeba przejechać trasę od początku do końca, wyjeżdżając poza nią jak najrzadziej.
Jednocześnie mierzone są dwie rzeczy i na tym polega istota tego zadania: czas oraz to, jak bardzo zboczyłeś z toru. Jazda na oślep i szybko nie daje lepszego wyniku niż jazda wolniejsza i dokładna — punktacja łączy szybkość z precyzją, tak samo jak na badaniu stacjonarnym.
Gdzie wykorzystuje się tę próbę
Pojawia się przede wszystkim tam, gdzie nieuwaga rąk ma realne konsekwencje: kierowcy zawodowi, operatorzy wózków widłowych, suwnic i żurawi, maszyny precyzyjne, montaż, utrzymanie ruchu w przemyśle oraz pilotaż.
W Polsce zadania tego typu wchodzą w skład badań psychotechnicznych, obowiązkowych dla kierowców ubiegających się o uprawnienia kategorii C1, C1+E, C, C+E, D1, D1+E, D i D+E oraz dla osób pracujących jako kierowcy. Badanie powtarza się co 5 lat, a po ukończeniu 60. roku życia co 2,5 roku.
Jak rozumieć swój wynik
Po zakończeniu zobaczysz swój czas, sumę odchyleń od toru oraz punktację łączącą oba te elementy, a także swoją pozycję na tle pozostałych osób, które wykonały test. Niski wynik przy pierwszym podejściu jest zupełnie normalny: większość ludzi wyraźnie poprawia się między pierwszą a trzecią próbą, po prostu dlatego, że zaczyna rozumieć, jak reaguje sterowanie.
Dlatego nie warto wyciągać wniosków z jednego podejścia. Istotna jest tendencja, a nie pojedynczy dzień.